سیزده بدر
"درسته امسال خبری از سبزی مبزی نیس ولی این دلیل نمیشه آدم روز سیزده تو خونه دق مرگ بشه بشینه و عزا بگیره" اینو دایی جون گفت که تازه از اونور آب تشریف آوردن (البته با کلی فیس و افاده )

حرف از دهن دایی در رفتن همان و دیگ و دیگ بر جمع کردن همان

البته دایی جون افاضاتی دیگه هم فرمودن:" همه مهمون من، اصلا" آشپزی امروز با من ، یه بریانی عربی براتون درست کنم که انگشتاتون رو گاز بگیرین"

" اینم به چشم"

تو دلم گفتم خدا آخر و عاقبت همه رو ختم به خیر کنه اگه زنده در بریم خیلی شانس آوردیم

راستی یادم رفت بگم هر بار که دایی جان از این نیتها میکنه آخرش سر هیچ و پوچ یه دعوایی راه می افته که هر چی خوش گذروندیم و خوردیم کوفتمون میشه. به این خاطر ته دلم یه جورایی شور می زد!

کجا؟

اولین آتش اختلاف

زن دایی عقیده داشت بریم یه باغی، دشتی یه جایی که لااقل سبزی و آبی باشه

" از دست که کپ خشش مگه از دم اندرو و ... کر اگردش آخه اندرو و سرمو از قبرو"! اینو دایی در جواب همسر علیه ش فرمودن.

والده ماجده عقیده داشت بریم تنبیا ، که از بس چپ نیگاش کردن فهمید چقدر بد سلیقه س.

خاله عقیده داشت بریم پارو

عمه که تا انگار تازه از خواب بیدار شده بود یه خورده جا بجا شد و لطف کردن و پیشنهاد دادن بریم " او با"

...............................

تا بالاخره دایی جان فتوا صادر فرمود که: " بریم کوه و کمبار" و فرمون ماشینو چرخوند و ....! و صد البته صدایی غرغر همه بلند شد .

بهرحال این از دعوای اول !

اما اصل دعوا که کاسه کوزه همه رو بهم ریخت:

حال بماند تا ناهار چی پیش اومد که شایدخوندنش اسباب زحمت دوستان بشه ماجرا از سر سفره چیدن ناهار شروع شد:

حالا چی شد؟ ماجرا از این قرار بود:

شرما ( اخوی کوچکتر بنده) که تازه پشت لبش سبز شده بود و یه خورده البته هوایی نیز ، با موهایی ژل زده و تی شرتی چسبان و کوتاه ( از آن نمونه که خود دانید) و شلوار نمیدونم چی چی داشت سفره رو می چید که داد دایی جان بلند شد:

" غسال ته کله بزن با اِ لباست، خجالت نکشش ، برو پلکند وابش لباست عوض بکو، شرم و حیا دگه نی،....

حیوونکی دلم واسه شرما سوخت، آخی طفلکی ، نفهمید جه جوری دیس بریانی رو بذاره از معرکه در بره

خلاصه زن دایی جان هم که دنبال بهونه می گشت نه به خاطر شرما که برای خالی کردن دق دلی خودش هر چی تونست از خجالت دایی دراومدو والده ماجده هم ناراحت از اینکه :

" اتدی حالا بچُم عقده ی ابی"

بهر حال کاسه کوزه صحرا و طبخ و تماشا بهم ریخت و ناهار خورده نخورده گورمونو گم کردیم برگشتیم اونم ساعت 4 بعد از ظهر( البته از نوع جدیدش)

"خسال مو طبخ رفتو بزن، نه خمو بم و نه صحرو رفتمو" اینو خواهر ناتنی دایی گفت یعنی خاله بنده

هر چند خیلی از دست دایی جان ناراحت شدم ولی خداییش پر بیراه هم نمی گفت، یه نیگاهی به پوشش بعضی از جوونا بندازین....!

اینم داستان سیزده بدر امسال

همین