صحبت نو – سالیانی است که بخش های مختلف لارستان، سودای شهرستان شدن را در سر می پرورانند. سیاست گزاران بخش ها و مردم معمولی، با برجسته کردن عنوان استان در کنار بخش خود، به نوعی استقلال خود را از مرکز شهرستان به رخ می کشند.
خنج فارس، اوز فارس، گراش فارس، جویم فارس، بیرم فارس بارها و بارها در کتاب ها، نشریات ، پاکت های نامه و وبلاگ ها تکرار شده است. در سال های پس از انقلاب اسلامی، به هنگام نمایندگی آقای دکتر سید منصور کشفی، خنج با توجه به دارا بودن شرایط شهرستان شدن توانست گوی سبقت را از دیگر رقبا برباید. پیش از خنج نیز منطقه لامرد با تلاش سید محمود علوی ، از لار ستان کهن جدا شد. گراشی ها و اوزی ها نیز هر از چندی، بر طبل شهرستان شدن می کوبند و معمولا از همه ابزارهای لازم استفاده می کنند تا برنده ی این میدان شوند، با این حال شهرستان لارستان که روزگاری بندر لنگه و بستک را در حیطه ی فرمانروایی خود داشت، امروزه بیش از پیش در خود رمیده است و شاهد فروپاشی این امپراطوری گذشته است، لار از این پس باید شاهد از هم پاشیدن کاخ هایی باشد که در تخیل خود آفریده است.
هشت سال دولت خاتمی بهترین فرصتی بود که لارستان با دریافت برخی امتیازات تا مرز استان شدن برود: حضور موسوی لاری در وزارت کشور و ابراهیم انصاری لاری، در سمت استاندار فارس فرصتی طلایی و دست نایافتنی بود که فرزندان لارستان به دست آوردند، اما افسوس که این لحظات طلایی حتی به مس هم تبدیل نشد.
ناگفته نماند که این فرصت برای زادگاه موسوی لاری، وزیر کشور دولت اصلاحات یعنی مهر به دست آمد و این بخش به شهرستان تبدیل شد تا در کنار شهرستان لامرد، رقیب دیرینه هم باشند . منطقه ی تمدن گازی عسلویه، با منابع سرشار گازی و صنعتی که با این دو شهرستان قرابت دارد، برای شکوفایی این منطقه از لارستان کهن بسیار مؤثرتر و راهگشا بوده است.این دو شهرستان صد سال از لارستان جلو افتاد و فرزندان لارستان فقط تاسف خوردند و به زندگی خود آرام و بی دردسر ادامه دادند.
نامه ی نماینده کنونی لارستان و خنج در تاریخ شانزدهم تیر ماه کوششی است تا گراش نیز از شهرستان لارستان مستقل شود. این مسئله برای هیچ لارستانی دور از انتظار نیست که بخش ها درصدد هستند تا خود را ارتقا دهند، اما سهم سیاست گزاران لاری از ارتقای لارستان به استان چه قدر بوده است؟ کپی نامه ی حسنی و انتشار آن در وبلاگ ها و مسرت از عدم پذیرش شرایط گراش، دردی از مسئولان و دلسوزان لارستان دوا نمی کند. سیاست های انقباضی علیه بخش های لارستان، در طول سالیان گذشته، باعث شد تا بندر لنگه، بستک، لامرد و خنج را از پیکره ی لارستان کهن منفک شده ببینیم ، شاید اگر همه ی لارستانی ها، تلاش می کردند با حمایت همه ی بخش ها شرایطی را پدید آورند تا لارستان استان شوند، امروزه جواب رد به نامه ی نماینده ی لارستان و خنج، این گونه خرسندی برخی را بر نمی انگیخت ، خنج، اوز، بیرم، جویم ، صحرای باغ و گراش هر کدام ظرفیت مناسبی در زیر ساخت های اقتصادی، فرهنگی و گردشگری دارند، اما لار همچنان به فرمانداری ویژه می اندیشد و طبق گفته ی وبلاگ «آفتاب لارستان» شرایط اولیه این بوده است که تا لار فرمانداری ویژه نشود، هیچ بخشی حق شهرستان شدن ندارد. نگارنده از صحت و سقم چنین شرایطی بین سیاست گزاران شهرستان لار و نماینده کنونی لارستان اطلاعی ندارد، اما ناگفته پیداست که باز هم سیاست انقباضی علیه بخش ها جواب نمی دهد. جای این پرسش اساسی و مهم باقی است که چرا لارستان به جای وحدت و یکپارچگی و انسجام بین بخش ها و رسیدن به نتیجه ی مطلوب، در پراکندگی و عدم سیاست واحد حداقل در تقسیمات کشوری – غوطه می خورد.
منطقه برای آینده، نیازمند زیر ساخت های صنعتی است، زمینه های آن را باید فراهم ساخت. باید نهادهای آموزشی اش فراگیرتر و پرفروغ تر شوند. تأسیس های فرهنگی بزرگ و عام المنفعه احداث شود، کشاورزی اش رونق بیشتر گیرد و به صورت مکانیزه در آید و ... و این همه میسر نخواهد شد، مگر در سایه ی همدلی و انسجام ، مسئله ای که در طول این سال ها حلقه ی مفقوده ی لارستان بوده است.
اگر غایت اصلی ما، استان لارستان است، شهرستان شدنِ گراش و اوز و بیرم و جویم، ما را در رسیدن به غایت اصلی کمک می کند. به همگرایی بیشتر بیندیشیم.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
منبع:صحبت نو
