اگر پیر فرتوتی را دست گرفتی و زندگیش راگرمی بخشیدی؛
اگر روزی یتیم بچه ای را گریان یافتی و به سویش شتافتی ؛تا اشک از گلبرگ گونه هایش بزدایی ؛
اگر ساعتی توقف نمودی تا کاروان زندگی دیگری سرعت گیرد ؛
اگر دقیقه ای به خاطر از پافتاده ای زانو به زمین نهادی و او را تکیه گاه گشتی ؛
اگر لحظه ای غمگین شدی به خاطر از دست رفتن شادی دیگری ؛
آن گاه خوشحال باش که رهرو راه حقیقتی ؛
آن گاه لبخند بزن که تو یک انسان واقعی هستی؛
آن گاه شادی کن که شادی تو یک شادی حقیقی است!