به صحـرا بنگرم صحـرا تو بينم
به دريــا بنگرم دريــا تو بينم

بهرجا بنگرم كوه و در و دشت
نشان از قامت رعنا تو بينم
***
ز دست ديده و دل ، هر دو فرياد
كه هر چه ديده بيند دل كند ياد

بسازم خنجري نيشش ز پولـاد
زنــم بر ديــده تــا دل گـــردد آزاد
***
مـكن كاري كه بر پــا سنگت آيـد
جهان با اين فراخي تنگت آيد

چو فردا نامه خوانان نامه خوانند
تو را از نامه خواندن ننگت آيد
***

مـــن آن آزرده ء بـي‌خــانـمـانــم
من آن محنت نصيب ِسخت جانم

من آن سرگشته خارم در بيابان
كـه هــر بــادي وزد پيـشش دوانم
***
يـكي بـرزيـگري نـالـان در ايـن دشت
به چشم خون‌فشان آلـاله مي‌كشت

همي كشت و همي گفت اي دريغا
كه بايد كِشتن و هِشتن در اين دشت
***
خـداونـدا به فــرياد دلــم رس
كس بيكس تويي من مانده بيكس

همه گويند طاهر كس نداره
خـــدا يـــار مـنـه چـه حـاجــت كـس
***

دلـي ديـرم خـريـدار محبت
كـزو گـرم‌ست بـازار محبت

لباسي بافتم بر قامت دل
زپــود مـحنت و تـار محبت

واي آن روزي كه قاضيمان خدا بي
بـه مـيــزان و صــراطـم مــاجـرا بـي

به نـوبـت مي‌رونـد پــيـر و جـوانـان
واي آن ساعت كه نوبت زان ما بي
***

دلـا غافل ز سبحاني چه حاصل
مطيع نفس و شيطاني چه حاصل

بـود قــدر تــو افــزون از مـلــائــك
تـو قــدر خود نمي‌داني چه حـاصل
***
به صحـرا بنگرم صحـرا تو بينم
به دريــا بنگرم دريــا تو بينم

بهرجا بنگرم كوه و در و دشت
نشان از قامت رعنا تو بينم
***
ز دست ديده و دل ، هر دو فرياد
كه هر چه ديده بيند دل كند ياد

بسازم خنجري نيشش ز پولـاد
زنــم بر ديــده تــا دل گـــردد آزاد

مـكن كاري كه بر پــا سنگت آيـد
جهان با اين فراخي تنگت آيد

چو فردا نامه خوانان نامه خوانند
تو را از نامه خواندن ننگت آيد

***
مـــن آن آزرده ء بـي‌خــانـمـانــم
من آن محنت نصيب ِسخت جانم

من آن سرگشته خارم در بيابان
كـه هــر بــادي وزد پيـشش دوانم
***
يـكي بـرزيـگري نـالـان در ايـن دشت
به چشم خون‌فشان آلـاله مي‌كشت

همي كشت و همي گفت اي دريغا
كه بايد كِشتن و هِشتن در اين دشت